Sağlık
Giriş Tarihi : 18-01-2021 20:29   Güncelleme : 18-01-2021 20:29

Yalnızlıkta bir dönem

Georgina DiNardo’nun ilk sanal sınıfı 9:45’te

Yalnızlıkta bir dönem

Georgina DiNardo’nun ilk sanal sınıfı 9:45’te. İletişim'e Giriş - kendisi bir asistan, bu nedenle makaleleri ve diğer görsel yardımcıları görüntülemek için bilgisayar ekranını sınıfla paylaşmaktan sorumludur. 11 yaşında kısa bir mola veriyor - bacaklarını uzatmak için odanın içinde dolaşıyor. 11: 20'de, makroekonomi dersi için Zoom'a geri döndü (bu sefer öğrenci olarak). Öğleden sonranın geri kalanında, Amerikan Üniversitesi'nin gazetesi The Eagle için yazı yazıyor ve Slack kanallarında meslektaşlarıyla iletişim kuruyor. Sonra ödev.

American'da ikinci sınıf öğrencisi olan DiNardo ve oda arkadaşı mekanda görüşmek zorunda (ikisi de her gün Zoom dersleri alıyor). Biri ortak yatak odasını alır ve biri yemek odasındaki masayı alır. DiNardo ilkini tercih ediyor - küçük bir özel alana odaklanmak daha kolay - ancak "Nasıl hissettiğimize göre değişiriz." DiNardo hangi odaya girerse gitsin, bütün gün oradadır.

Gelişen sağlık koşulları ve hükümet gereksinimleri nedeniyle, AU Güz yarıyılı lisans ve lisansüstü derslerini konaklama deneyimi olmadan çevrimiçi olarak sunacaktır. SSS bölümünü güncelleyeceğiz ve ileride ek ayrıntılar sağlayacağız https://t.co/yV1pPh7cFR

— Amerikan Üniversitesi (@AmericanU) 30 Temmuz 2020

DiNardo kampüse yaklaşık bir kez sahne değişikliği için hafta.

Ara sıra sınıflarında diğer öğrencilerle buluşur ve birlikte Zoom derslerini izlerler. "Sınıfta olduğumuzu hissedebiliyoruz," dedi. Ayrıca, "Uyuklamamı ve telefonuma gitmemi engelliyor."

Ancak boş bir kampüste dolaşmak da ürkütücü olabilir - bu, neyin elden alındığını hatırlatır.

DiNardo, bu yıl yatak odalarından bir üniversite deneyimini bir araya getirmekle görevlendirilen yüz binlerce ABD öğrencisinden biri. Amerikalı, ABD'deki kolejlerin neredeyse yarısı gibi, tüm kursları öncelikle veya tamamen çevrimiçi olarak öğretti. Öğrenciler ders aldı, ödev yaptı, kulüplerle tanıştı, staj başvurusu yaptı. DiNardo gibi birçoğu, sınıf arkadaşlarından uzakta, kampüste bile yaşıyordu.

Kağıt üzerinde, o dönem COVID öncesi hayata oldukça benziyor. Ve Mart'taki ilk kapanış dalgasından bu yana, izleyiciler merak ettiler: Okul çevrimiçi olarak gerçekleşebiliyorsa, neden kampüsler var? Yazarlar, COVID-19'un bildiğimiz gibi üniversitenin sonu olduğuna karar verdi. Eski bir üniversite başkanı, çevrimiçi dönemin öğrencileri daha düşük maliyetli çevrimiçi lisans programlarına geçmeye zorlayacağını tahmin ediyordu.

Önümüzdeki ay birlikte kampüse dönmeyi umarken, tüm lisans derslerini düzenlemeye zor bir karar verdik sınırlı istisnalar dışında güz dönemi için çevrimiçi.

Konuştuğum yedi öğrenci, öğretim üyesi, personel ve idareciler için bu sömestre yüz yüze bir topluluğun birçok öğrencinin refahı için ne kadar önemli olduğunu ve Zoom'u kopyalamanın ne kadar zor olduğunu ortaya çıkardı.

DiNardo sonbahar dönemine iyimser bir şekilde başladı - baharda birkaç haftalık çevrimiçi derslere aldırış etmemişti. Ancak her gün içeride, bilgisayarların önünde geçirdikten sonra, arkadaşlarının iyi durumda olmadığını anlayabiliyordu. " Herkes bir stres topuna dönüşüyor," dedi.

Sonra kendi davranışları değişmeye başladı. Yataktan kalkması daha uzun sürüyordu. Her zaman uyumak istedi. Daha koyu renkli giysiler giyiyordu. Sömestir sonuna doğru doktoruyla telefonda görüştü, randevu almaya çalışıyordu ve aniden gözyaşlarına boğuldu.

DiNardo ve arkadaşları yalnız değiller. Memphis Üniversitesi'nde gazetecilik ve stratejik medya yardımcı doçenti olan Jay Gilmore, bu yarıyılı "olabildiğince normal" hale getirmek için rutin bir programa göre öğrencileriyle düzenli olarak toplantı yapmak (Zoom üzerinden) için elinden geleni yaptı. Ancak dersler ilerledikçe öğrencilerinin motivasyonlarını kaybettiğini gördü - notlar düştü.

Gilmore, tembelliğin talimatıyla bir ilgisi olduğunu düşünmüyor. Öğrencilerinin yalnız olduğunu ve izolasyonun zihinsel sağlıklarını olumsuz etkilediğini söylüyor. Araştırma onu destekliyor: Eylül ayında ABD'deki üniversite öğrencileri arasında yayınlanan bir ankette, yanıt verenlerin yüzde 71'i COVID-19 nedeniyle artan stres ve kaygı bildirdi. Bunların yüzde 86'sı, sosyal etkileşimin azalmasını bir faktör olarak gösterdi.

Manhattan School'da ruh sağlığı koordinatörü olan Michael Alcee, "Genç yetişkinlerin bir topluluk duygusu hissetmeleri için çok önemli bir zaman ve ana gelişimsel görevleri yaşıtlarıyla kimliklerini oluşturmaktır" dedi. müziğin. "Bu salgının kısa devre yaptırması özellikle zordur, psikolojik ve duygusal olarak."

"Eğer ders 9: 40'ta başlarsa, öğrencileri 9: 39'da yatakta dönerken görürdüm"

Kesinlikle çevrimiçi sosyalleşmek mümkün. Ama farklı - ve öğrenciler bana daha az tatmin edici - söylediler - birkaç önemli yönden.

Birincisi, Zoom'da tam bir gün geçirirken, Zoom'da kırmak - Zoom üzerinde yapmanız gereken başka bir şey gibi geliyor. George Washington Üniversitesi'nde bir genç olan ve sömestrini New Jersey'de evinde geçiren Emma Marszalek, okulunun düzenlediği film gösterimlerine, genel kültür gecelerine, konuk performanslarına ve diğer sanal etkinliklere katılmadı.

Başka bir Zoom toplantısına katılamıyorum ”dedi.

Aynı zamanda kendiliğindenlik eksikliği de var - Zoom üzerinden sohbet etmek için zaman ayırmak gerekiyor ki bu, birçok öğrenci için zaten yetersiz. Derse giderken hızlıca bir kahve içmek ya da kütüphanede bir tanıdıkla karşılaşmak masanın dışında. Marszalek, "Okulda birini görebiliyordum ve bir yerden diğerine yürüyerek beş dakika konuşsak bile, programınıza daha iyi uyuyor" diyor. "Şimdi, birisiyle konuşmak istiyorsam, ona mesaj atmam gerekiyor, bu da çabadır ve sonra FaceTime'ımız için bir zaman planlamam gerekir."

Ve sanal bir dönem boyunca hala mümkün olsa da yeni insanlarla tanışmak, göz korkutucu bir olasılık olabilir. UCLA'da yüksek öğrenim ve örgütsel değişim alanında doktora öğrencisi olan Allen Kenneth Schaidle, üniversitesinin öğrencileri sanal olarak ulaşmaya ve sınıflarındaki diğer kişilerle bağlantı kurmaya teşvik ettiğini söylüyor - ancak bunun onlara yüklenemeyecek kadar zahmetli olduğunu düşünüyor. "Bu ofislerden" Elimizden gelenin en iyisini yapıyoruz ama aynı zamanda insanlara ulaşmaya başlamak da size bağlı "mesajını gördük" diyor. “Öğrencilerin kampüste organik sosyal etkileşimler yaşayabileceği bu boşluk zamanlarını da doldurmalıyız ...

Ancak bunlar, geçmişte pek çok öğrenci ve üniversite üyesinin hafife aldığı kolej sosyal yaşamının yönleridir.

"İnsanlar gerçekten önemli olanı yeniden değerlendirdi," diyor Alcee. Alcee, Zoom'dan bıkmış öğrenciler için bu sömestr Zoom'un yanı sıra telefonla danışma toplantıları düzenledi. Başlangıçta sosyalleşmek zorunda kalmamaktan heyecan duyan ama onu özlemeye başlayan içe dönük öğrencilerle çalıştığını söylüyor. Ayrıca, bu yıla kadar sosyal çevrelerinin kendileri için ne kadar gerekli olduğunu anlamayan sosyal öğrencilerle çalıştı. Her iki grup için de video görüşmeleri yeterli olmadı.

Gilmore, ülke çapındaki öğrenciler ve eğitimcilerle konuştuğu bir podcast'e ev sahipliği yapıyor ve mutlu olan çok az kişiyle konuştu. Birçoğu salgın üniversitenin ne kadar yalnız hissedeceğini hafife almıştı. Gilmore, "Sadece diğer öğrencilerle üniversitenin merkezinde olmak ... stadyumda bir futbol maçı için bir araya gelmek, sanırım hepimiz bunu son yıllarda olağan gördük" dedi. "Ve 2020, insanların buna geri dönmek istediklerini, insan etkileşimine geri dönmek istediklerini gösterdi."

Konuştuğum her öğrenci ve eğitimci COVID-19'un ciddiyetinin farkında. Hiçbiri önlem almanın önemini veya (bazı bölgelerde) dersleri çevrimiçi olarak taşımanın gerekliliğini sorgulamadı.

"Okul ödevlerine ayırdığım her dakika için bütçe ayırmaya devam edemiyorum"

Schaidle, "Küçük şeyler için daha fazla takdir olacak" dedi. "Sınıfta olmak, akranlarını tanımak, kampüste dolaşmak."

Marszalek, George Washington'a her döndüğünde sosyalleşmeye daha fazla zaman ayırabilmek için iki ana dalından birini bırakmaya karar verdi. Bu sömestre "okul ödevlerine veya sınıf çalışmalarına zamanımın her dakikasını bütçe ayırmaya devam edemeyeceğimi, çünkü ... insanları gerçekten görebilmek ve eğlenceli şeyler yapabilmek istiyorum" diyor. "Arkadaşlarımla birlikte olmayı, maceralara atılmayı deneyimleyebilirim."

"Bu şeylerden yararlanmak istiyorum," diye ekledi. "Çünkü her zaman mevcut değil."

.